Bugün sensiz, sensizliğe uyandım..
Kayalara çarpan dalgalar misali..
İçimde fırtınalar koptu.
Sensizliği hak etmemiştim!
Ne nefes almayı, ne de yaşamayı..
Sensiz sensizliği yaşarken, içimde hep SEN vardın!
Bu nasıl sensizlik?!
Şimdi sensiz “sensizliğimi” noktalıyorum…

Gidiyorum….

Zor olsada başarmak için uğraşıyorum.. Kendimde büyük azim görüyorum. Bundan olsa gerek.. Kendime güvenmesem, bırakamazdım seni, oysaki.. Ama artık çok geç.. Sensizliğe her sabah uyanışımda, sanki sensizliğin rüyasında.. Her sabah uyandığında, ayrı bir rüyada…

Biliyorum.. İmkansızdın sen! Anlamalıymışım önceden.. Yanılmışım bakışlara, oysaki….

Bitti işte bir gün daha..
Ayrılık vakti geldi çattı.
Gidiyorum işte, yokluğuna..

Elveda….
Zordur elvedalar.. Basit gibi görünen, zor bir denklem.. Çözülmesi zor bir soru.. Çözmeye çalışan iki şahıs.. Ve yine sonuç vermeyen formüller… Sırf bunlardan usandığım için gidiyorum(!) Belki başka bir yerde, başka bir zamanla ve başka bir kişiyle çözmek umuduyla gidiyorum.. Sana yakışan vedalar bırakıp gidiyorum..

Sonu geldi yine işte..
Sen zaten bilmesen de..
Çölümdeki suyum da kurudu.
Bana artık “elveda”lar yakışır oldu…

Bazen kolay gibi göründüm ben sana.. Aslında öyleydim.. Herşeye, herkese hayır diyebilirdim ama bir sana lafımı geçiremezdim. Acizliğimden! Yoksulluğumdan! Kimsesizliğimden!

Ama artık herşeyin farkındayım.. Bilerek, isteyerek kalbini gömüyorum.. Yaşamda ve ölümde, hastalıkta ve sağlıkta, herşeyi bilerek ;

Gidiyorum….

Gözünaydın… Artık YOK’um..!!

Yıllardır sevda sokağını arayıp duruyordum,
Karşıma sen çıktın, gel bu yolu beraber arayalım dedin…
Ve böylece başladı yolculuğumuz…
Bu yolun sonu belli değildi,
Ya bulamayacaksak, ya tökezleyip düşersek…
Kendimi hiç umutsuzluğa kaptırmadım.
Hep olumlu düşündüm…
Karşımıza çok engeller çıktı,
Yeri geldi nefessiz kaldık, nefesimiz yetmedi birbirimize…
Ama yılmadık, yolumuza devam ettik…
Sonra birgün bana bu sokağı aramaktan sıkıldığı söyledin,
Sıkıntını gidermeye çalıştım, ama gücüm yetmedi..
Sorunlar ardı ardına çıkmaya başladı…
Ben iyice güçsüz kaldım.
Ama yılmayacaktık, söz vermiştik, YILMADIM!…
Güç bela sonunda bu sokağı bulmuştuk… =)
Mutluydum,,, yılların özlemini seninle beraber bulduk…
Ama kısa sürdü bu sokakta yaşantımız.. =(
Daha hasretin kanadını kıramadan ben gidiyorum burdan dedin…
Sen yoksan benim ne işim vardı bu sokakta ben de gidiyordum.
Ama yollarımız ayrılıyordu…
Sen beni bu yolda kendine layık görmedin,
Seninle yolculuğumuz bitti dedin ve bittim!…
Bu yolda canımın canı oldun sen,
Duygularımın sebebi oldun…
İsteseydin bu sokakta ömrümü sonlandırmaya hazırdım seninle,
Ama olmaz dedin, kopardın tüm bağlarımızı…
Umudum kalmadı, gittiğinde yitirdim umutlarımı,,,
Artık ne aradığım bir sokak ne de yoluma yoldaşım var…

Düştüğümde elimden tutup kaldıran yoktu bu zamana kadar..
Dizlerimdeki,bileklerimdeki,kalbimdeki yaralarımla geldim bu güne kadar..

Çok şey öğrendim hayat oyunlarından, bak ben hep karanlıktayım..Öğrettiğin gibi hep ağlıyorum…
Çok şey öğrettin bana hayat..Uykuda ölümler tatdırdın ,yalandan gülücükler saçtırdın.
Esir ettin beni yalnızlığa bu karamsarlıktan kurtulamadım…!
Uğrunda öleceğim ölümler vardı engel olamadım..
Sen hayat tüm varlığımı bu dünyadan aldın..
Nasıl olurda ağlamam,
Sen Bana YaşarKen Ölmeyi Tattırdın…